Που θα μας βρείτε

maps

ΓΕΩΡΓΙΑ ΛΕΛΛΟΥ
Αγιογράφος

Π. Ηλιάδη 9
Ελευσίνα τ.κ. 19200
Τηλ. 210 2611575
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

NewsLetter

captcha

Πρωτοβυζαντινή περίοδος

Ο Χριστιανισμός αντιμετωπίστηκε με εχθρική διάθεση από το επίσημο Ρωμαϊκό κράτος, σε αντίθεση με τις άλλες ανατολικές θρησκείες, απέναντι στις οποίες κρατούσε ανεκτική στάση. Ο πρώτος διωγμός εναντίον των χριστιανών εξαπολύθηκε από το Νέρωνα που κατηγόρησε τους χριστιανούς για τον εμπρησμό της Ρώμης. Ο μεγαλύτερος όμως, που ήταν κι ο τελευταίος, κράτησε από το 303 ως το 311 κι έγινε από το Διοκλητιανό με την παρακίνηση του καίσαρα Γαλέριου.


  Το 311,  όταν ο ίδιος ο Γαλέριος διαπίστωσε ότι τα σκληρά μέτρα δεν έφερναν αποτέλεσμα, παραχώρησε μ’ ένα διάταγμα ανεξιθρησκεία στους χριστιανούς. Η οριστική όμως αναγνώριση του Χριστιανισμού έγινε το 313 από τον Κωνσταντίνο και το Λικίνιο, οι οποίοι παραχώρησαν με το διάταγμα των Μεδιολάνων απόλυτη ελευθερία στους κατοίκους της αυτοκρατορίας, ν’ακολουθούν όποια θρησκεία θέλουν. Στη συνέχεια  ο Κωνσταντίνος υποστήριξε φανερά το Χριστιανισμό κι η στάση του αυτή είχε σαν συνέπεια τη γρήγορη εξάπλωσή του σ’ όλη την επικράτεια. Γι’ αυτό η Εκκλησία τον ονόμασε «Μέγα». Τότε δημιουργήθηκαν και τα μεγάλα κέντρα της χριστιανοσύνης, τα οποία διαμορφώθηκαν στα Πατριαρχεία της Ρώμης, της Κωνσταντινουπόλεως, της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας και των Ιεροσολύμων. 

  Εκείνη την εποχή παρουσιάστηκαν και οι αιρέσεις. Επειδή το χριστιανικό δόγμα δεν ήταν ακόμα  αυστηρά καθορισμένο, πολλοί, κληρικοί συνήθως, έδιναν διάφορες ερμηνείες στα θεολογικά ζητήματα. 'Οσες απ’ αυτές συγκρούστηκαν με τις απόψεις της Εκκλησίας ονομάστηκαν αιρέσεις. Η πρώτη μεγάλη αίρεση ήταν ο Αρειανισμός. Ιδρυτής της ήταν ο 'Αρειος, ιερέας στην Αλεξάνδρεια,  που υποστήριξε ότι ο Χριστός δεν είναι ίσος με τον Πατέρα, αλλά κτίσμα, δηλαδή δημιούργημα του Πατέρα. Ο Κωνσταντίνος συγκάλεσε το 325 την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια  που καταδίκασε τον Άρειο και την αίρεσή του.
  Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός καταδίωξε το  Χριστιανισμό κι επιχείρησε να ξανακάνει την ειδωλολατρεία μοναδική θρησκεία του κράτους. Γι’ αυτόν τον λόγο η Εκκλησία τον ονόμασε ,«Παραβάτη».
  Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος έκανε το  Χριστιανισμό επίσημη κρατική θρησκεία και η Εκκλησία ονόμασε κι αυτόν «Μέγα».
  Οι εσωτερικές όμως ταραχές στην Εκκλησία δεν σταμάτησαν και τον 5ο αιώνα έχουμε αιρέσεις  που είναι επιζήμιες για την ενότητα του κράτους. Ο Νεστοριανισμός δημιουργήθηκε από τον πατριάρχη Νεστόριο,  που αμφισβήτησε τη θεία φύση του  Χριστού. Η αίρεση καταδικάστηκε στη Γ' Οικουμενική  Σύνοδο της Εφέσου, το 431.Ο Μονοφυσιτισμός, υποστήριζε αντίθετα, ότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού είχε απορροφηθεί από τη θεία Του φύση, και γι’ αυτό ήταν μόνο Θεός. Εξαπλώθηκε γρήγορα στην Αίγυπτο και στις ανατολικές επαρχίες του κράτους. Καταδικάστηκε στη Δ' Οικουμενική Σύνοδο το 451 στη Χαλκιδόνα.
  Τον 6ο αιώνα, στην ιστορία του Βυζαντίου δεσπόζει η μορφή του Ιουστινιανού που κυβέρνησε από το 527 ως το 565. Με τη συμπαράσταση της συζύγου του Θεοδώρας και τη βοήθεια ικανών συνεργατών, οργάνωσε το κράτος και φρόντισε να κατασκευαστούν πάρα πολλά έργα. Φιλοδόξησε ν’αποκαταστήσει την αυτοκρατορία στην παλιά της έκταση και γι’ αυτό έκανε συνεχείς πολέμους, με τους οποίους πρόσθεσε στο κράτος του πολλές περιοχές, το εξασθένησε όμως οικονομικά, με αποτέλεσμα οι διάδοχοί του να κληρονομήσουν μεγάλα προβλήματα. Στον τομέα της θρησκείας, μεταξύ άλλων, καταπολέμησε τους ειδωλολάτρες και τους αιρετικούς, υποστήριξε την αποστολική δραστηριότητα, και φρόντισε για τον εκχριστιανισμό γειτονικών λαών.
  Στις αρχές του 7ου αιώνα οι κίνδυνοι για το κράτος ήταν μεγάλοι και οι εχθροί πολλοί. Οι 'Αραβες κατόρθωσαν ν’ αποσπάσουν εύκολα τη Συρία, την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, περιοχές με μονοφυσιτικό πληθυσμό που αντιδρούσε στο ορθόδοξο κράτος. Κατόρθωσαν να πολιορκήσουν, χωρίς επιτυχία όμως, και την Κωνσταντινούπολη. Ενώ το κράτος κατέρεε, ο Ηράκλειος, ένας από τους σπουδαιότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, πήρε στα χέρια του την εξουσία το 610. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος την εποχή αυτή ήταν οι Πέρσες, οι οποίοι αφού κυρίεψαν την Αρμενία, την Καππαδοκία και τη Συρία, το 614 κατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα. Το πιο σκληρό χτύπημα για τους χριστιανούς ήταν ότι πήραν τον  Τίμιο Σταυρό και τον μετέφεραν στην πρωτεύουσά τους. Τον επόμενο χρόνο έφτασαν στη Χαλκηδόνα, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη, ενώ άλλη περσική στρατιά κυρίεψε την Αίγυπτο που ήταν ο βασικός προμηθευτής της Κωνσταντινούπολης σε σιτάρι. Στη Δύση οι Λομβαρδοί απειλούσαν και περιόριζαν την Ιταλία. Σ’ αυτήν την τραγική για την επιβίωση της αυτοκρατορίας στιγμή, ο πατριάρχης Σέργιος προσέφερε, ως δάνειο, τα πολύτιμα σκεύη της Εκκλησίας για να κόψει νόμισμα  και τον έπεισε να μείνει στην εξουσία και ν’αγωνιστεί. Ο Ηράκλειος συγκρότησε στρατό κι αφού φρόντισε να κλείσει ειρήνη με τους Αβάρους, ξεκίνησε την εκστρατεία του εναντίον των Περσών. Η αρπαγή του Τιμίου Σταυρού είχε δημιουργήσει ατμόσφαιρα ιερού πολέμου και η αναχώρηση του αυτοκρατορικού στόλου και στρατού από την πρωτεύουσα πήρε μορφή ιεροτελεστίας. Ο πόλεμος κράτησε εξι χρόνια. Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα του 627, όταν έγινε κοντά στη Νινευή η αποφασιστική μάχη που κατέληξε σε θρίαμβο των χριστιανών. Η αυτοκρατορία ξανακέρδισε τις ανατολικές επαρχίες. Το 626 κι ενώ ο Ηράκλειος ήταν στην εκστρατεία, οι Πέρσες έπεισαν τους Αβάρους να πολιορκήσουν την Κωνσταντινούπολη. Στη θέση του ο Ηράκλειος είχε αφήσει το γιό του Κωνσταντίνο και επιτρόπους, επειδή ήταν ανηλικος, τον πατριάρχη Σέργιο και το μάγιστρο Βώνο. 'Ενα μήνα ο λαός της πρωτεύουσας αγωνίστηκε ηρωικά και το καλοκαίρι του 626 νίκησε τους Αβάρους. Η θριαμβευτική νίκη αποδόθηκε στη "Θεοτόκο Στρατηγό". Ο Πατριάρχης με το νεαρό συναυτοκράτορα, τους επισήμους και το λαό που πανηγύριζε, πήγαν στη μονή των Βλαχερνών, για να προσευχηθούν και να ευχαριστήσουν το  Θεό και τη Θεοτόκο για τη νίκη τους. Απ’ αυτό το σπουδαίο γεγονός καθιερώθηκε η ακολουθία του Ακάθιστου 'Υμνου.Το 629 ο Ηράκλειος πήρε τον τίτλο "Πιστός εν Χριστώ βασιλεύς" που τον διατήρησαν από τότε όλοι οι αυτοκράτορες.
   Με το θάνατό του τελειώνει η ταραγμένη αυτή περίοδος της ιστορίας  που χαρακτηριστικά της είναι η ρωμαϊκή παράδοση και η λατινική γλώσσα. Η Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε από την αρχή της ύπαρξής της σαν μια ρωμαϊκή πρωτεύουσα. 'Ομως ο χριστιανισμός, το ελληνικό περιβάλλον, ο ελληνικός πολιτισμός και η επίδραση της Ανατολής είναι οι παράγοντες που διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία της.